غزل شمارهٔ ۱۷۳۹

چشم وا کن شش جهت یار است و بس هر چه خواهی دید دیدار است و بس سبحه بر زنار وهمی بسته اند این گره گر واشود تار است و بس گر بلند و پست نفروشد تمیز از زمین تا چرخ هموار است و بس هر نفس صد رنگ بر دل می خلد زندگانی نیش آزار است و بس چند باید روز بازار هوس چینی ات را مو شب تار است و بس باغ امکان نیست آگاهی ثمر جهل تا دانش جنون کار است و بس مبحث سود و زیان در خانه نیست شور این سودا به بازار است و بس کاری از تدبیر نتوان پیش برد هر که در کار است بیکار است و بس دود نتوان بست بر دوش شرار چون ز خود رستی نفس بار است و بس جهل ما بیدل به آگاهی نساخت نور بر ظلمت شب تار است و بس