غزل شمارهٔ ۱۷۴۱

خودسر ز عافیت به تکلف برید و بس آهی که قد کشید به دل خط کشید و بس راه تلاش دیر و حرم طی نمی شود باید به طوف آبله پا رسید و بس جمعی که در بهشت فراغ آرمیده اند طی کرده اند جاده دشت امید و بس دل با همه شهود ز تحقیق پی نبرد آیینه آنچه دید همین عکس دید و بس ناز سجود قبله توفیق می کشیم زین گردنی که تا سر زانو خمید و بس محمل کشان عجز فلکتاز قدرتند تا آفتاب سایه به پهلو دوید و بس عیش بهار عشق ز پهلوی عجز نیست در باغ نیز شمع گل از خویش چید و بس ما را درین ستمکده تدبیر عافیت ارشاد بسمل است که باید تپید و بس هیهات راه مقصد ما وانموده اند بر جاده ای که هیچ نگردد پدید و بس خواندیم بی تمیز رقمهای خیر و شر از نامه ای که بود سراسر سفید و بس رفع تظلم دم پیری چه ممکن است هرجا رسید صبح گریبان د رید و بس بیدل پیام وصل به حرمان رساندنی است موسی برون پرده ندیدن شنید و بس