غزل شمارهٔ ۱۷۷

نرسیدی به فهم خود ره عزم دگر گشا به جهانی که نیستی مژه بربند و در گشا ز گران جانی ات مباد که شود ناله منفعل به جنون سپند زن پی منقار پر گشا تپش خلق پیش و پس نه ز عشق است نی هوس شرر کاغذ است و بس تو هم اندک نظر گشا ز فسردن مکش تری به فسونهای عافیت همه گر موج گوهری به رمیدن کمر گشا به چه فرصت وفا کند گل تمکین فروشی ات به تماشای چشمکی زه سنگ وشرر گشا سحر نشیه فطرتی ته خاک از چه غفلتی نفسی صرف جوش کن ز خم چرخ سر گشا هوس جوع و شهوتت شده دام مذلتت اگر از نوع آدمی ز خود افسار خر گشا ادب آموز محرمان لب خشکی است بی بیان به محیط آشنا نه ای رگ موج گوهر گشا ادبی تا تسلسلت نکند شیشه بی ملت که به انداز قلقلت پریی هست پرگشا دل و دستی نبسته ای به چه غم درشکسته ای تو به راهت نشسته ای گره این است برگشا اگر انشای بیدلت ز حلاوت نشان دهد شقی از خامه طرح کن در مصر شکر گشا