غزل شمارهٔ ۱۷۷۵

در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش گرفتن تا قیامت بر ندارد نام خورشیدش ز خویشم می برد جایی که می گردم بهار آنجا نگاه ساغر ایمای گل بادام تمهیدش به گلزاری که الفت دسته بند موی مجنونست هوا هر چند بالد نگذرد از سایه بیدش اشارات حقیقت بر مجاز افکند آگاهی خرد هرجا پری در جلوه آمد شیشه فهمیدش ز بس اسرار پیدایی دقیق افتاده است اینجا نظر واکرد برکیفیت خویش آنکه پوشیدش گر این یأس از شمار سال و ماه کلفتم خیزد مه نو خم شود چندان که از دوش اوفتد عیدش به چندین جام نتوان جز همان یک نشیه پیمودن تو هم پیمانه ای داری که پرکرده ست جمشیدش جنون مضرابی ناموس الفت نغمه ها دارد شکست از هر چه باشد می زند بر سایه امیدش چه مقدار آگهی بر خویش چیند قطره از دریا خیالت راست تحقیقی که ممکن نیست تقلیدش نپردازی به فکر نغمه تحقیق من بیدل که چرخ اینجا خمیدن می کشد با چنگ ناهیدش