غزل شمارهٔ ۱۷۸۷

گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش سموم آنجا که زور آرد علاجی نیست جز شیرش چه مغناطیس حل کرده ست یارب خون نخجیرش که پیکان یک قدم پیش است از سعی پرتیرش به دریا برد از دشت جنون دیوانه ما را هجوم آبله یعنی حباب موج زنجیرش ازین صحرای حیرت گرد نیرنگ که می بالد که مژگان در پر طاووس دارد چشم نخجیرش ز نفی سایه نور آیینه اثبات می گردد شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش به گرد سرمه خوابیده ست مغز استخوان ما که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش پریشان حالیم جمعیتی دیگر نمی خواهد بنای زلف بس باشد شکست خویش تعمیرش سر از سودای هستی اینقدر نتوان تهی کردن که شست این کاسه را یا رب به موج آب شمشیرش درین وادی تعلق پرور غفلت دلی دارم که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش به صد حسرت خیالت را مقیم دل نمی خواهم که می ترسم بر آرد کلفت این خانه دلگیرش نفسها سوختم در عرض مطلب اشک شد حاصل عرق کرد آه من آخر ز خجلت های تأثیرش به چندین سعی پی بردم که از خود رفته ام بیدل رساند این شمع را با نقش پای خویش شبگیرش