غزل شمارهٔ ۱۷۹۱

که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش جهانتاب است شمع و بیضه عنقاست فانوسش تبسم ریز صبحی رفت از گلشن که تا محشر به هر سو غنچه ها لب می کند از حسرت بوسش خیال عشق چندان شست اوراق دلایل را که در آیینه نتوان یافتن تمثال جاسوسش نوید وصل آهنگی ست وقف ساز نومیدی اگر دل بشکند زین نغمه نگذارند مأیوسش درین محفل به هر جا شیشه ما سرنگون گردد خم طاق شکست دل نماید جای پا بوسش شکستم در تمنای بهارت شیشه رنگی که هر جا می رسم پر می زند آواز طاووسش جهان یکسر حقست آری مقید مطلق است اینجا ز مینا هر که آگه شد پری گردید محسوسش ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش زمان فرصت دیدار رفت اما من غافل به وهم آیینه صیقل می زنم از دست افسوسش به آزادی پری می زد نفس در باغ ما بیدل تخیل گشت زندانش توهم کرد محبوسش