غزل شمارهٔ ۱۷۹۷
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکش
موی چینی ست رگ ابر سیاه خشکش
بی سخا گردن منعم چه کمال افرازد
سر خشکی ست که آتش به کلاه خشکش
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم
برق خفته ست به فواره آه خشکش
شاه اگر دامن انعام به خست چیند
نیست جز مهره شطرنج سپاه خشکش
غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند
ابر رحمت نشود تر به گناه خشکش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş