غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

دارد از ضبط نفس طبع هوس پرور چه حظ جز گرفتاری ز تاب رشته با گوهر چه حظ داغ محرومی همان بند غرور سروریست شمع را غیر از غم جانکاهی از افسر چه حظ در هوای برگ گل شبنم عبث خون می خورد خواب چون نبود نصیب دیده از بستر چه حظ گریه ات رنگی نبست از دیده حیران چه سود بی می از کیفیت خمیازه ساغر چه حظ کسب دانش سینه خود را به ناخن کندن است می کنند آیینه های ساده از جوهر چه حظ ظلم بر ابله ز منع کامرانیها مکن غیر جوع و شهوت از دنیا به گاو و خر چه حظ رغبت و نفرت بهشت و دوزخ انشا می کند تشنگی می باید اینجا ورنه از کوثر چه حظ داده ایم از حاصل اسباب جمعیت به باد مرغ ما را جز پریشانی ز بال و پر چه حظ ای که می خواهی چراغ محفل امکان شوی غیر ازین کز دیده ات آتش چکد دیگر چه حظ لذت دنیا نمی ارزد به تلخیهای مرگ کام زهر اندوده ای ترغیبت از شکر چه حظ جام قسمت بر تلاش جستجو موقوف نیست از نصیب خضر جز حسرت به اسکندر چه حظ چون کمان می بایدت با گوشه تسلیم ساخت خانه دار وهم را از فکر بام و در چه حظ حسن بیرنگی اثر پیرایه تمثال نیست گر کنی آیینه از خورشید روشنتر چه حظ بیدل از ژولیده مویی طبع مجنون ترا گر نباشد دود سودای کسی در سر چه حظ