غزل شمارهٔ ۱۸۸

ز گفت وگو نیامد صید جمعیت به بند ما مگر از سعی خاموشی نفس گیرد کمند ما اگر از خاک ره تا سایه فرقی می توان کردن جز این مقدار نتوان یافت از پست و بلند ما ز سیر برق تازان شررجولان چه می پرسی که بود ازخودگذشتن اولین گام سمند ما تو خواهی پرده رنگین ساز و خواهی چهره گلگون کن به هر آتش که باشد سوختن دارد سپند ما از آن چشم عتاب آلود ذوق زندگانی کو غم بادام تلخی برد شیرینی ز قند ما ز جوش باده می باید سراغ نشیه پرسیدن همان نیرنگ بی چونی ست عرض چون و چند ما اگر تا صانع از مصنوع راهی می توان بردن چرا در بند نقش ما نباشد نقش بند ما چو شمع از جستجو رفتیم تا سرمنزل داغی تلاش نقش پایی داشت شبگیر بلند ما نگاه عبرتیم اما در این صحرای بی حاصل حریف صید گیرایی نمی گردد کمند ما نگردد هیچ کافر محو افسون غلط بینی غبار خویش شد در جلوه گاهت چشم بند ما جهان توفان رنگ و دل همان مشتاق بیرنگی چه سازد جلوه با آیینه مشکل پسند ما کمین ناله ای داریم در گرد عدم بیدل ز خاکستر صدای رفته می جوید سپند ما