غزل شمارهٔ ۱۹۶

چون سرو کلفتی چند پیچیده اند بر ما بار دگر نداریم دل چیده اند بر ما بر یک نفس نشاید تکلیف صد فغان بست نی های این نیستان نالیده اند بر ما چون گوهر از چه جرأت زین ورطه سر برآریم امواج آستین ها مالیده اند بر ما در عرصه گاه عبرت چون رنگ امتحانیم هرجاست دست و تیغی یازیده اند بر ما ای دانه چند نالی از آسیای گردون ما را ته زمین هم ساییده اند بر ما انسان نشان طعن است در کارگاه ابرام عالم سریشمی کرد چسبیده اند بر ما جاه از شکست چینی بر فقر غالب افتاد یاران ز سایه مو چربیده اند بر ما تا جبهه نقش پا نیست زحمت ز ما جدا نیست آخر چو گردن شمع سر دیده اند بر ما صبح جنون بهاریم رسوای اعتباریم چاک قبای امکان پوشیده اند بر ما نومیدی از دو عالم افسونگر تسلی ست روغن ز سودن دست مالیده اند بر ما آیینه یقینیم اما به ملک اوهام گرد هزار تمثال پاشیده اند بر ما در خرقه گدایان جز شرم نیست چیزی بهر چه این سگی چند غریده اند بر ما بیدل چه سحرکاری ست کاین زاهدان خودبین آیینه در مقابل خندیده اند بر ما