غزل شمارهٔ ۲۰۰۲

تو کریم مطلق و من گدا چه کنی جز این که بخوانی ام در دیگری بنما که من به کجا روم چو برانی ام کسی از محیط عدم کران چه ز قطره واطلبد نشان ز خودم نبرده ای آن چنان که دگر به خود برسانی ام به کجاست آن قدرم بقا که تأملی کندم وفا عرق خجالت فرصتم نم انفعال زمانی ام به فسردنم همه تن الم به تردد آبله در قدم چو غبار داغ نشستنم چو سرشک ننگ روانی ام سحر طلسم هوا قفس همه جاست منفعل هوس چه قدر عرق کندم نفس که به شبنمی بستانی ام ز کدورت من و ما پرم غم بار دل به که بشمرم ستم است سنگ ترازویی که نفس کشد ز گرانی ام ز حضور پیری ام این قدر  اثر امتحان قبول و  رد که رساند بر در نیستی خم پشت پای جوانی ام نه به نقش بسته مشوشم نه به حرف ساخته سرخوشم نفسی به یاد تو می کشم چه عبارت و چه معانی ام همه عمر هرزه دویده ام خجلم کنون که خمیده ام من اگر به حلقه رسیده ام تو برون در ننشانی ام ز طنین پشه بی نفس خجل است بیدل هیچکس به کجایم و کی ام و چی ام که تو جز به ناله ندانی ام