غزل شمارهٔ ۲۰۱۵

جولان جنون آخر بر عجز رسا بستم چون ریگ روان امروز بر آبله پا بستم هر کس ز گل این باغ آیین دگر می بست من دست به هم سودم رنگی ز حنا بستم با کلفت دل باید تا مرگ به سر بردن در راه نفس یارب آیینه چرا بستم در کیش حیا ننگ است از غیر مدد جستن برخاستم از غیرت گر کف به عصا بستم این انجمن از شوخی صد رنگ عبارت داشت چشم از همه پوشیدم مضمون حیا بستم شبنم به سحر پیوست از خجلت پستی رست آن دل که هوایی بود بازش به هوا بستم بخت سیهی دارم کز سایه اقبالش هر چیز سیاهی کرد بر بال هما بستم چون سبحه ز زنارم امکان رهایی نیست یارب من سرگردان خود را به کجا بستم هنگامه وهمی چند از سادگی ام گل کرد تمثال به یاد آمد تهمت به صفا بستم مقصود ز اسبابم برداشتن دل بود از بس که گرانی داشت بر دست دعا بستم بر دل چو گهر خواندم افسانه آزادی این عقده به صد افسون از رشته جدا بستم بیدل چقدر سحر است کز هستی بی حاصل بر خاک نفس چیدم بر سرمه صدابستم