غزل شمارهٔ ۲۰۶

شور صد صحرا جنون گرد نمکدان شما ای قیامت صبح خیز لعل خندان شما چشم آهو حلقه گرداب بحر حیرت است در تماشای رم وحشی غزالان شما عشرت از رنگ است هرجا گل بساط آرا شود مفت جام مایه می گردد به دوران شما از صدف ریزد گهر وز پسته مغز آید برون چون شود گرم تکلم لعل خندان شما از طراوتگاه عشرت نوبهار باغ ناز باد چشم ما سفال جوش ریحان شما بیش از این نتوان به ابروی تغافل ساختن شیشه دل خاک شد در طاق نسیان شما ما سیه بختان به نومیدی مهیا کرده ایم یک چراغان داغ دل دور از شبستان شما بستر و بالین من عمری ست قطع راحت است بر دم شمشیر زد خوابم ز مژگان شما نارسا افتاده ایم ای برق تازان همتی تا غبار ما زند دستی به دامان شما عالمی در حسرت وضع عبارت مرده است معنی ما کیست تا فهمد ز دیوان شما از غبار هر دو عالم پاک بیرون جسته است بیدل آواره یعنی خانه ویران شما