غزل شمارهٔ ۲۰۷۰

خود را به عیش امکان پر متهم نکردم خلقی به خنده نازند من گریه هم نکردم سیر خیال هستی رنگ فضولیی داشت از خجلت جدایی یاد عدم نکردم کاش انفعال هستی می داد شر به آبم در آتشم ز خاکی کز جهل نم نکردم همواری آتشم را باغ خلیل می کرد محراب کبر گردید دوشی که خم نکردم از بسکه نقد هستی سرمایه عدم داشت هر چند صرف کردم یک ذره کم نکردم پیری به دوشم آخر سرمشق لغزشی بست تا سرنگون نگشتم جهد قلم نکردم رنگ پریده یکسر محمل کش بهار است از خود رمیدم اما جز با تو رم نکردم آیینه تجرد جوهر نمی پرستد پرچم گرانیی داشت خود را علم نکردم از طبع بی تعلق حیران کار خویشم این صفحه نقش نگرفت یا من رقم نکردم بیدل چه بگذرد کس از عالم گذشتن این جاده پی سپر بود رنج قدم نکردم