غزل شمارهٔ ۲۰۹۸

در گلستانی که محو آن گل خودرو شدم چشم تا واکردم از خود چون مژه یک سو شدم نشیه آزادی من آنقدر ساغر نداشت گردش رنگی به عرض شوخی آمد بو شدم هرکه می بینم به وضع من تامل می کند ازقد خم گشته خلقی را سر زانو شدم کاش اوج عزتم با نقش پا می شد بدل آسمان گل کردم و با عالمی یک رو شدم آسمان ساز سلامت نیست وضع ما و من عافیت ها رقص بسمل شد که گفت وگو شدم ت ر جمان عبرتم از قامت پیری مپرس تا فنا رنگ اشارت ریخت من ابرو شدم وحشتم آخر ز زندانگاه دلتنگی رهاند خانه صحرا گشت از بس دیده آهو شدم یادم آمد در رهت ذوق به سر غلتیدنی همچو اشک خویش از سر تا قدم پهلو شدم درس بلبل از سواد نسخه گل روشن است از لبت حرفی شنیدم کاینقدر خوشگو شدم در چه فکر افتاده ام یارب که مانند هلال تا سری پیدا کنم اول خم زانو شدم در دل هر ذره ام توفان دیدار است و بس جوهر آیینه دارم تا غبار او شدم کاستنهای من بیدل به درد انتظار هست پیغامی به آن گیسو که من هم مو شدم