غزل شمارهٔ ۲۱۰۷

زا ن ناله که شب بی رخت افراخته بودم درگردن گردون رسن انداخته بودم این عالم آشفته که هستی است غبارش رنگیست که من صبح ازل باخته بودم پرواز غبارم پر طاووس ندارد همدوش خیالت نفسی تاخته بودم هیهات که فردا چه شناسم من غافل دیروز هم آثار تو نشناخته بودم پیشانی ام آخر ز عرق پاک نگردید کز تاب رخت آینه نگداخته بودم جز باد نپیمودم ازین دشت توهم چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم درآتشم از ننگ فضولی چه توان کرد او در بر و من آینه پرداخته بودم خاکسترم امروز تسلی گر دود است پروانه بیتاب همین فاخته بودم بیدل ز میان دست غریبی به در آمد تیغی که به میدان غرور آخته بودم