غزل شمارهٔ ۲۱۳۳

همچو شمع از خویش بر انداز وحشت برترم بسکه دامن چیدم از خود زیر پا آمد سرم ناامیدی های مطلب پر نزاکت نشیه بود از شکست آبرو لبریز دل شد ساغرم هر بن موی مرا با آه حسرت چشمکی است سرمه ها دارد ز دود خویش چشم مجمرم در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست داغ چون اخگر نمک سود است از خاکسترم می گشایم سر به مهر اشک طومار نگاه نیست بیرون گره یک رشته موج گوهرم همچو آن کلکی که فرساید به تحریر نیاز نگذرم از سجده ات چندانکه از خود بگذرم صفحه آیینه محتاج حک و اصلاح نیست بسکه بی نقش است شستن شسته ام از دفترم عالم یکتایی از وضع تصنع برتر است من تو گردم یا تو من اینها نیاید باورم دعوی دل دارم و دل نیست در ضبط نفس عمر ها شد ناخدای کشتی بی لنگرم مرگ هم در زندگی آسان نمی آید به دست تا ز هستی جان برم عمری است زحمت می برم مستی طاووس من تا صدقدح مخمور ماند ظلمت من برنمی دارد چراغان پرم بی کسی بیدل چه دارد غیر تدبیر جنون طرف دامانی نمی یابم گریبان می درم