غزل شمارهٔ ۲۱۴۸

فغان گل می کند هرگه به وحشت گام بردارم سر دامان کوه از دلگرانی برکمر دارم از این دشت غبار اندود جز عبرت چه بردارم شرارم چشم بر هم بستنی زاد سفر دارم محبت تاکجا سازد دچار الفت خویشم به رنگ رشته تسبیح چندین رهگذر دارم مده ای خواب چون چشمم فریب بستن مژگان کزین بالین پر پرواز دیگر در نظر دارم حیا چون شمع می پردازدم آیینه عزت درین دریا به قدر آب گردیدن گهر دارم نمی گردد فلک هم چاره تعمیر شکست من به رنگ موی چینی طرفه شامی بی سحر دارم به هر تقدیر اگر تقدیر دست جرأتم بندد به رنگ خون بسمل در چکیدنها جگر دارم به لوح وحدتم نقش دویی صورت نمی بندد اگر آیینه ام سازی همان حیرت به بر دارم سراغ من خوشست از دست بر هم سوده پرسیدن رم وحشی غزال فرصتم گردی دگر دارم ادب پیمای دشت عجز مژگان بر نمی دارد تو سیر آسمان کن من به پیش پا نظر دارم بهار بی نشانم دستگاه دردسر کمتر چوگل دوشی ندارم تا شکست رنگ بردارم به نیرنگ لباس از خلوت رازم مشو غافل که من طاووسم و این حلقه ها بیرون در دارم نگردد گوشه گیری دام راه وحشتم بیدل اشارت مشربم درکنج ابرو بال و پر دارم