غزل شمارهٔ ۲۱۵

با سحر ربطی ندارد شام ما فارغ است از صاف درد جام ما دل به طوف خاک کویی بسته ایم تکمه دارد جامه احرام ما گریه امشب حسرت روی که داشت روغن گل ریخت از بادام ما از امل دل را مسخر کرده ایم پخته می جوشد خیال خام ما در حق انصاف ابنای زمان داد تحسین می دهد دشنام ما بر حریفان از خموشی غالبیم گر نباشد بحث ما الزام ما زین چمن تصویر صبحی گل نکرد بی نفس تر از هوای بام ما درخور رزق مقدر زنده ایم ریشه این دانه دارد دام ما فقر ما را شهره آفاق کرد کوس زد در بی نگینی نام ما برنمی آید ز تشویش کسوف آفتاب کشور ایام ما نور معنی از تصنع باختیم خانه تاریک است از گلجام ما غیر رم در کاروان برق نیست یک خط است آغاز تا انجام ما نامه بر بال تحیر بسته ایم بر که خواند بی کسی پیغام ما تا فلک باز است درهای قبول آه از بی صبری ابرام ما هر طرف چون اشک بیدل می دویم تا کجا بی لغزش افتد گام ما