غزل شمارهٔ ۲۱۵۵

می پرست ایجادم نشیه ازل دارم همچو دانه انگور شیشه در بغل دارم گر دهند بر بادم رقص می کنم شادم خاک عجزبنیادم طبع بی خلل دارم آفتاب در کار است سایه گو به غارت رو چون منی اگر گم شد چون تویی بدل دارم معنی بلند من فهم تند می خواهد سیر فکرم آسان نیست کوهم و کتل دارم از منی تنزل کن او شو و تویی گل کن اندکی تامل کن نکته محتمل دارم حق برون مردم نیست جوش باده بی خم نیست راه مدعا گم نیست عرض مبتذل دارم دل مشبک است امروز از خدنگ بیدادت محو لذت شوقم شانی از عسل دارم سنگ هم به حال من گریه گر کند برجاست بی تو زنده ام یعنی مرگ بی اجل دارم ترک سود و سودا کن قطع هر تمنا کن می خور و طرب ها کن من هم این عمل دارم بحر قدرتم بیدل موج خیز معنی ها مصرعی اگر خواهم سرکنم غزل دارم