غزل شمارهٔ ۲۱۸

همچو عنقا بی نیاز عرض ایجادیم ما یعنی آن سوی جهان یک عالم آبادیم ما کس در این محفل حریف امتیاز ما نشد پرفشانی های بی رنگ پریزادیم ما اشک یأسیم ای اثر از حال ما غافل مباش با دو عالم ناله خون گشته همزادیم ما شخص نسیان شکوه سنج غفلت احباب نیست تا فراموشی به خاطرهاست در یادیم ما نسبت محویت از ما قطع کردن مشکل است حسن تا آیینه دارد حیرت آبادیم ما محرم کیفیت ما حیرت تشویش نیست چون فسون ناامیدی راحت ایجادیم ما یوسفستان است عالم تا به خود پرداختیم در کف شوق انتظار کلک بهزادیم ما دستگاه بی پروبالی بهشت دیگر است ناز مفروش ای قفس در چنگ صیادیم ما آمد و رفت نفس سامان شوق جان کنی ست زندگی تا تیشه بر دوش است فرهادیم ما بی تردد همچو آب گوهر از جا می رویم خاک نتوان شد به این تمکین که بر بادیم ما چون سپند ای دادرس صبری که خاکستر شویم سرمه خواهد گفت آخر تا چه فریادیم ما قید هستی چون نفس بال و پر پرواز ماست هرقدر بیدل گرفتاری ست آزادیم ما