غزل شمارهٔ ۲۲۱۴

ز بسکه حیرت دیدار برده است ز هوشم چو موج چشمه آیینه نیست یک مژه جوشم زبان ناله من نیست جز نگاه تحیر چو شمع تا مژه برهم رسیده است خموشم نوای شوق نماند نهان به ساز خموشی بلند می شود از سرمه چون نگاه خروشم به سعی حیرت ازین بزم گوشه ای نگرفتم همان چو آینه از چشم خویش خانه بدوشم ز دور ساغر کیفیتم مپرس چو شبنم گداخت گوهر دل آنقدر که باده فروشم سر از اطاعت آوارگی چگونه بتابم چو گردباد ز سرگشتگی است ساغر هوشم سپند جز تپش دل مدان فسانه خوابش به ناله نشیه فروش شکست ساغر هوشم غرور حسن دلیل ست بر تظلم عاشق شنیده اند به قدر تغافل تو خروشم ز فرق تا به قدم عرض حیرتم چه توان کرد هوای عالم دیدار کرد آینه پوشم سیاه بختی من سرمه گلو شده بیدل به رنگ حلقه زنجیرزلف سخت خموشم