غزل شمارهٔ ۲۲۳۰

به صدگردون تسلسل بست دور ساغر عشقم که گردانید یارب اینقدر گرد سر عشقم سیاهی می کنم اما برون از رنگ پیدایی غبار عالم رازم سواد کشور عشقم نه دنیا عبرت آموزم نه عقبا حسرت اندوزم به هیچ آتش نمی سوزم سپند مجمر عشقم به صیقل کم نمی گردد غرور زنگ خودبینی مگر آیینه بر سنگی زند روشنگر عشقم عنان بگسست عمر و من همان خاک درش ماندم نشد این بادبان آخر حریف لنگر عشقم غمم دردم سرشکم ناله ام خون دلم داغم نمی دانم عرض گل کرده ام یا جوهر عشقم گهی صلحم گهی جنگم گهی مینا گهی سنگم دو عالم گردش رنگم جنون ساغر عشقم چو شمع از گردنم حق وفا ساقط نمی گردد در آتش هم عرق دارم خجالت پرور عشقم نی ام نومید اگر روزی دو احرام هوس دارم که من چون داغ هرجا حلقه گشتم بر در عشقم نه فخر کعبه دلخواهم نه ننگ دیر اکراهم سر تسلیم و فرش هرچه خواهی چاکر عشقم ندارد موی مجنون شانه ای غیر از پریشانی چه امکان است بیدل جمع گردم دفتر عشقم