غزل شمارهٔ ۲۲۴۳

ننمود غنچه ات آنقدر ادب اقتضای تاملم که ز بوی گل شنود کسی اثر ترانه بلبلم به خیال مستی نرگست نشدم قدح کش گلشنی که ترنگ شیشه به دل نزد ز شکست طره سنبلم ز مقابل تو ضروری ام شده ننگ تهمت دوری ام ادب امتحان صبوری ام به قفا نشانده کاکلم نگهی بهانه نازکن در خلدم از مژه بازکن که نیازمند محرفی ز کمین تیغ تغافلم زتصنع من و ما مگو اثرم ز وهم وگمان مجو به تحیری نشدم فرو که بیان رسد به تغافلم خم دستگاه قد دو تا به چه طاقتم کند آشنا مکن امتحان اقامتم که ز سر گذشته این پلم به فنا بود مگر ایمنی زکشاکش غم زندگی که فتاده بر سر عافیت ز نفس غبار تسلسلم غم ناقبولی ما ومن به که بشمرم من بیخبر که به رنگ شیشه سرنگون دل آب برده قلقلم قدمی درین چمن از هوس نگشود ممتحن طلب که دلیل رفتن دل نشد به هزار جاده رگ گلم چقدر ز منظر بی نشان شده شوق مایل جسم و جان که رسیده تا فلک این زمان خم مایه های تنزلم من بیدل از در عاجزی به کجا روم چه فسون کنم ز شکست جرات بال و پر قفس آفرین توکلم