غزل شمارهٔ ۲۲۴۵

تحیر سوخت پروازم فسردن کرد پامالم به زیر آسمان در بیضه خون شد شوخی بالم نه پروازم پر افشانی نه رفتارم قدم سایی غباری در شکست رنگ دارم گردش حالم تمنایی نمی دانم تو لایی نمی فهمم جبین ناله ای بر آستان درد می مالم شرار بی دماغم رنج فرصت برنمی دارد چه امکانست سازد عمر پامال مه و سالم تب شوقت چه آتش پخت در بنیاد شمع من که شد سرمایه هستی سراپا حرف تبخالم ز درد نارساییهای پروازم چه می پرسی چو مژگان در ازل این نامه واکردند از بالم نوای درد دل نشنیده اند آخر درین محفل شکستی کاش می شد ترجمان رنگ احوالم ز وضع خامش من حیرت دیدار می جوشد ادب سازم نفس می کاهم و آیینه می بالم خمار وصل و خرسندی بجوش ای گریه تا گریم اسیر عشق و بی دردی ببال ای ناله تا نالم ندانم گل فروش باغ نیرنگ کی ام بیدل هزار آیینه دارد در پر طاووس تمثالم