غزل شمارهٔ ۲۲۶۷

دلیل کاروان اشکم آه سرد رامانم اثر پرداز داغم حرف صاحب درد رامانم رفیق وحشت من غیر داغ دل نمی باشد دربن غربتسرا خورشید تنهاگرد را مانم بهار آبروبم صد خزان خجلت به بر دارد شکفتن در مزاجم نیست رنگ زرد را مانم به حکم عجز شک نتوان زدود از انتخاب من دربن دفتر شکست گوشهای فرد را مانم به هر مژگان زدن جوشیده ام با عالم دیگر پریشان روزگارم اشک غم پرورد را مانم شکست رنگم و بر دوش آهی می کشم محمل درین دشت از ضعیفی کاه باد آورد را مانم تمیز خلق از تشویش کوری برنمی آید همه گر سرمه جوشم در نظرها گرد را مانم نه داغم مایل گرمی نه نقشم قابل معنی بساط آرای وهمم کعبتین نرد را مانم به خود آتش زنم تا گرم سازم پهلوی داغی ز بس افسرده طبعیها تنور سرد را مانم خجالت صرف گفتارم ندامت وقف کردارم سراپا انفعالم دعوی نامرد را مانم نه اشکی زیب مژگانم نه آهی بال افغانم تپیدن هم نمی دانم دل بی درد را مانم به مجبوری گرفتارم مپرس از وضع مختارم همه گر آمدی دارم همان آورد را مانم فلک عمریست دور از دوستان می داردم بیدل به روی صفحه آفاق بیت فرد را مانم