غزل شمارهٔ ۲۳۰

حیرتیم اما به وحشت ها هم آغوشیم ما همچو شبنم با نسیم صبح همدوشیم ما هستی موهوم ما یک لب گشودن بیش نیست چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما شور این دریا فسون اضطراب ما نشد از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی جوهریم آب از دم شمشیر می نوشیم ما گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک همچو اشک ناامیدی خانه بر دوشیم ما شوخ چشمی نیست کار ما به رنگ آینه چون حیا پیراهنی از عیب می پوشیم ما چشمه بی تابی اشکیم از توفان شوق با نفس پر می زنیم و ناله می جوشیم ما مرکز گوهر برون گرد خط گرداب نیست هرکجا حرفی از آن لب سرزند گوشیم ما کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند کز خیال خوشدلان چون غم فراموشیم ما