غزل شمارهٔ ۲۳۱

زین گلستان درس دیدار که می خوانیم ما این قدر آیینه نتوان شد که حیرانیم ما سنگ این کهسار آسایش خیالی بیش نیست از زمینگیری همان آتش به دامانیم ما عالمی را وحشت ما چون سحر آواره کرد چین فروش دامن صحرای امکانیم ما سینه چاک غیرتیم از ننگ هم چشمی مپرس هرکه بر رویت گشاید چشم مژگانیم ما در نفس آیینه گرد سراغ ما گم است ناله حیرت خرام ناتوانانیم ما غیر عریانی لباسی نیست تا پوشد کسی از خجالت چون صدا در خویش پنهانیم ما هر نفس باید عبث رسوای خودبینی شدن تا نمی پوشیم چشم از خویش عریانیم ما مشت خاک ما جنون زار دو عالم وحشت است از رم آهو چه می پرسی بیابانیم ما بی طواف نازش از خود رفتن ما هرزه است رنگ می باید به گرد او بگردانیم ما در تغافل خانه ابروی او چین می کشیم عمرها شد نقشبند طاق نسیانیم ما نقطه ای از سرنوشت عجز ما روشن نشد چشم قربانی مگر بر جبهه بنشانیم ما هرکه خواهد شبهه ای از هستی ما واکشد نامه بی مطلب ننوشته عنوانیم ما نقش پا گل کرده ایم اما در این عبرت سرا هرکه در فکر عدم افتد گریبانیم ما چون نفس بیدل نسیم بی نشان رنگیم لیک رنگ ها پرواز دارد تا پرافشانیم ما