غزل شمارهٔ ۲۳۵۶

خاک نمیم امروز دی محو یاد بودیم در عالمی که هستیم شادیم و شاد بودیم درکوه آتش سنگ در باغ جوهر رنگ با این متاع موهوم در هر مزاد بودیم چاک جگرکجا بود مژگان تر کرا بود با داغ این هوسها در اتحاد بودیم اجزای ما ز شوخی ناکام رفت بر باد گر می نشست این گرد نقش مراد بودیم عشق مقام ما را با خود خیالها بود در نرد اعتبارات خال زیاد بودیم رسم حضور و غیبت کم داشت محفل انس فارغ ز خیرمقدم تا خیرباد بودیم بستیم ازتعلق بر دوش فطرت آخر افسردنی که گویی یکسر جماد بودیم فطرت ز ما جنون خواند تحقیق چشم خواباند چون نقش بال عنقا پر بی سواد بودیم گر از فرامشانیم امروز شکوه ازکیست زین پیش هم کسی را ما کی به یاد بودیم