غزل شمارهٔ ۲۳۶۶

تا خامه وار خود را از سعی وا نداریم مژگان قدم شمار است هر چند پا نداریم ناموس بی نیازی مهر لب سوالست کم نیست حاجت اما طبع گدا نداریم بر ما نفس ستم کرد کز عافیت بر آورد چون بوی گل به هر رنگ تاب هوا نداریم باید چو موج گوهر آسوده خاک گشتن در ساحلیم اما غیر آشنا نداریم زین خاکدان چه لازم بر خاستن به منت ای سایه خواب مفتست ماهم عصا نداریم عنقا دماغ امنیم درکنج بی نشانی فردوس هم ندارد جایی که ما نداریم مهمانسرای دنیا خوان گستر نفاق است بر هم خوریم یاران دیگر غذا نداریم در گوش ما مخوانید افسانه اقامت خواب بهار رنگیم پا در حنا نداریم نیرنگ وهم ما را مغرور ما و من کرد گر هوش در گشاید کس در سرا نداریم ناقدردان رازیم از بی تأملی ها عریانی آنقدر نیست بند قبا نداریم آیینه گرم دارد هنگامه فضولی آن جلوه بی نقاب است یا ما حیا نداریم زین تنگیی که دارد بیدل بساط امکان ناگشته خالی از خویش امید جا نداریم