غزل شمارهٔ ۲۳۶۸

وقت ست کنم شور جنون عام و بگریم چون ابر بر آیم به سر بام و بگریم تا گرد ره هرزه دوی ها بنشیند از آبله چشمی بکنم وام و بگریم چون ابر به صد دشت و درم اشک فشانی ست کو بخت که یکجا کنم آرام و بگریم فرصت ز چراغ سحرم بال فشان رفت از منتظرانم که شود شام و بگریم شاید نگهی صید کند دانه اشکی در راه تو چندی فکنم دام و بگریم چون شمع خموشم بگذارید مبادا یادم دهد آغاز ز انجام و بگریم دور از نگهت حاصلم این بس که درین باغ چشمی دهم آب ازگل بادام و بگریم نومید وصالم من بیدل چه توان کرد دل خوش کنم ای کاش به این نام و بگریم