غزل شمارهٔ ۲۳۹

گر به این وحشت دهد گرد جنون سامان ما تا سحر گشتن گریبان می درد عریان ما فیض ها می جوشد از خاک بهار بی خودی صبح فرش است از شکست رنگ در بستان ما در تماشایت به رنگ شمع هرجا می رویم دیده ما یک قدم پیش است از مژگان ما محو گردیدن علاج اضطراب دل نکرد از تحیر سربه سر یک موج شد توفان ما از شهادت انتظاران بساط حیرتیم زخم ها واماندن چشم است در میدان ما منزل مقصود گام اول افتادگی ست همچو اشک ای کاش لغزیدن شود جولان ما دور جامی زین چمن چون گل نصیب ما نشد رنگ ناگردیده آخر می شود دوران ما سوخت پیش از ما در این محفل چراغ انتظار دیده یعقوب نایاب است در کنعان ما مطرب ساز تظلم, پرده دار خوی کیست شعله می پوشد جهان از ناله عریان ما هستی موهوم غیر از نفی اثباتی نداشت رفتن ما گرد پیدا کرد از دامان ما چشم تا بر هم زنم اشکی به خون غلتیده است بسمل ایجاد است بیدل جنبش مژگان ما