غزل شمارهٔ ۲۴

در محفل ما و منم محو صفیر هر صدا نم خورده ساز وحشتم زین نغمه های ترصدا حیرت نوا افسانه ام از خویش پر بیگانه ام تا در درون خانه ام دارم برون در صدا یاد نگاه سرمه گون خوانده ست بر حالم فسون مشکل که بیمار مرا برخیزد از بستر صدا در فکر آن موی میان از بس که گشتم ناتوان می چربدم صد پیرهن بر پیکر لاغر صدا زان جلوه یک مژگان زدن آیینه را غافل شدن دارد چو زنجیر جنون جوشاندن از جوهر صدا رنج غم و شادی مبر کو مطرب و کو نوحه گر مشت سپند بی خبر دارد درین مجمر صدا در کاروان وهم و ظن نی غربت است و نی وطن خلقی ز گرد ما و من بسته ست محمل بر صدا از حرف و صوت بی اثر شد جهل لنگردارتر بر کوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا چند از تپش پرداختن تیغ تظلم آختن بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی در صدا آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب از بس به خشکی زد طرب می گشت در ساغر صدا آسان نبود ای بی خبر از شوق دل بردن اثر در خود شکستم آن قدر کاین صفحه زد مسطر صدا بیدل به خود تا زنده ام صبح قیامت خنده ام کز شور نظم افکنده ام درگوش های کر صدا