غزل شمارهٔ ۲۴۱۵

می روم هر جا به ذوق عافیت اندوختن همچو شمعم زاد راهی نیست غیر از سوختن زخم دل از چاره جوییهای ما بی پرده شد این گریبان سخت رسوایی کشید از دوختن شعله گر ساغر زند از پهلوی خار و خس است بیش ازین روی سیه نتوان به ظلم افروختن این چمن گر حاصلی دارد همان دست تهی ست تا به کی چون غنچه خواهی رنگ و بو اندوختن دل اگر ارزد به داغی مفت سودای وفاست یوسف ما منفعل می گردد از نفروختن جاده گر پیچد به خویش آیینه دار منزل است می کند شمع بساط دل نفس را سوختن تار و پود هستی ما نیست بی پیوند خاک خرقه صبحیم بر ما چشم نتوان دوختن اضطرابم عالمی را کرد پامال غبار خاک مجنون را نمی بایست وجد آموختن بی تو باید سوخت بیدل را به هررنگی که هست داغ دل گر نیست آتش می توان افروختن