غزل شمارهٔ ۲۴۲۸

آفت است اینجا مباش ایمن ز سر برداشتن می کشد مژگان دو صف از یک نظر برداشتن بر فلک آخر نخواهی رفت ای مشت غبار خویش را از خاک نتوان آنقدر برداشتن شرم دار از فکر گیر و دار اسباب جهان ننگ آسانی ست بار گاو و خر برداشتن جانکنیها در کمین نامرادی خفته است چون نگین صد زخم باید بر جگر برداشتن آگهی دست از غبار آرزو افشاندن ست نشیه پرواز دارد بال و پر برداشتن همچو شبنم بی کمند جذبه خورشید عشق سخت دشوار است ازین گلشن نظر برداشتن از بساط وحشت این دشت چون ریگ روان دانه دل بایدت زاد سفر برداشتن پیش لعلش دیده خجلت آشیان خیرگی ست نیست با تار نظر تاب گهر برداشتن چون جرس از درد دل پر بیدماغ افتاده ایم ناله بسیار است اما کو اثر برداشتن پستی فطرت چه امکان ست نپذیرد علا ج سایه را نتوان ز خاک رهگذر برداشتن شکوه اسباب تا کی زندگانی مفت نیست تا سری داریم باید درد سر برداشتن ششجهت بیدل غبار رنگ سامان چیده است احتیاجت نیست دیوار دگر برداشتن