غزل شمارهٔ ۲۴۵۳

چقدر بهار دارد سوی دل نگاه کردن به خیال قامت یار دو سه سرو آه کردن کس از التفات خوبان نگرفت بهره آسان ره سنگ می گشاید به دل تو راه کردن ز قبول و رد میندیش که مراد سایل اینجا دم جرأتی ست وقف لب عذرخواه کردن به غرور جاه و شوکت ز قضا مباش ایمن که به تیغ مرگ نتوان سپر از کلاه کردن ز مآل هستی آگه نشدند سرفرازان که چو شمع باید آخر ز مناره چاه کردن به جهان عجز و قدرت چه حساب دارد این ها تو و صدهزار رحمت من و یک گناه کردن بر صنع بی نیازی چقدر کمال دارد کف خاک برگرفتن گل مهر و ماه کردن به محیطت او فکنده ست عرق تلاش هستی چو سحاب چند خواهی به هوا شناه کردن اگر آگهی ز مهلت مکش انتظار فرصت همه بی گه است باید عملت پگاه کردن ز ترانه های عبرت به همین نوا رسیدم که در آینه نخواهی به نفس نگاه کردن ز معاشران چو بیدل غم لاله کرد داغم به چمن نمی توان رفت پی دل سیاه کردن