غزل شمارهٔ ۲۴۷۰

ظلم است به تشویش دل اقبال نمودن صیقل زدن آیینه و تمثال نمودن جز صفر کم و بیش درین حلقه ندیدم چون مرکز پرگار خط و خال نمودن گرم است ز ساز حشم و زینت افسر هنگامه تب کردن و تبخال نمودن ای شیشه ساعت دلت از گرد خیالات گردون نتوان شد ز مه و سال نمودن ما هیچ کسان گرمی بازار امیدیم تسلیم متاع همه دلال نمودن چون آبله آرایش افسر هوس کیست ماییم و سری قابل پا مال نمودن فریاد که بردیم ز نامحرمی خلق اندوه زبان داشتن و لال نمودن شد عمر به پرواز میسر نشد آخر چون شمع دمی سر به ته بال نمودن پیری ز پرافشانی فرصت خبرم کرد شد موی سپید آب به غربال نمودن بیدل به نفس آینه پردازی هستی ست دل جمع کن از صورت احوال نمودن