غزل شمارهٔ ۲۴۷۸

ندارد ساز صحبتها بساط عافیت چیدن ازین الفت فریبان صلح کن چندی به رنجیدن تعلق هر قدر کمتر حصول راحت افزونتر وداع ساز بیخوابی ست موی سر تراشیدن به دامن پا شکستن اوج اقبالی دگر دارد به رنگ پرتو خورشید تا کی خاک لیسیدن چو دل روشن شود طبع از درشتی شرم می دارد شکست کس نخواهد سنگ از آیینه گردیدن زیارتگاه آیین ادب شوخی نمی خواهد به رنگ سایه باید پای در دامن خرامیدن میان استقامت چست کن مغزی اگر داری دلیل خالی از می گشتن میناست غلتیدن هراسی نیست از شور حوادث محو حیرت را به هر صرصر ندارد شعله تصویر لرزیدن چسان خواهم به چندین چاک دل مستوری رازت که ممکن نیست چون صبحم نفس در سینه دزدیدن نیاز امتحان شوق کردم طاقت دل را متاع بوی این گل رفت در تاراج پوشیدن جنون بینوایم هر چه بندد محمل وحشت ندارم آنقدر دامن که باشد قابل چیدن نیاید راست هرگز صحبت زنگ و صفا باهم چه حاصل سایه را از خانه خورشید پرسیدن نگردی مجرم او گر همه از خود برون آیی نچیند خاک سامان سپهر از سعی بالیدن ندارد آگهی جز حیرت وضع حباب اینجا سراپا چشم باش اما ادب فرسای نادیدن سواد نسخه تحقیق بیدل دقتی دارد دو عالم جلوه باید خواندن و بیرنگ فهمیدن