غزل شمارهٔ ۲۴۹

غنچه سان بی در است خانه ما بیضه گل کرده آشیانه ما همچو شبنم در این چمن محو است به نم چشم آب و دانه ما بال بر بال شهرت عنقاست رنگ آرام در زمانه ما نیست جز شعله خاک معبد عشق جبهه سوز است آستانه ما خواب راحت نه ایم دردسریم مشنو از هیچ کس فسانه ما ناتوان طایر پر کاهیم گردباد است آشیانه ما ننشیند مگر به خاک درت اشک بی دست وپا روانه ما می کشد انفعال آزادی سرو از آه عاشقانه ما شعله آهنگ خون منصوریم ساز ما سوخت از ترانه ما حیله زندگی نقاب فناست کاش روشن شود بهانه ما دل جمع این زمان چه امکان است ریشه گل کرد و رفت دانه ما بس بود همچو دیده بیدل شوق دیدار شمع خانه ما