غزل شمارهٔ ۲۴۹۶

از خاک یک دو پایه فروتر نزول کن سرکوبی عروج دماغ فضول کن تاب و تب غرور من و ما به سکته گیر رقص خیال آبله پا بی اصول کن نقصان گل اعاده باغ کمان تست آدم شو و تلاش ظلوم و جهول کن خلقی فتاده درگو غفلت زکسب علم چندی تو نیز سیر چراغان غول کن سعی نفس به خلوت دل ره نمی برد گو صد هزار سال خروج و دخول کن فکر رسا مقید اغلاق لفظ چند چندانکه کم شودگرهت رشته طول کن ای خط مستقیم ادبگاه راستی فطرت نخواهدت که ز مسطر عدول کن تا هرکس از تو در خور فطرت اثر برد چون شوق در طبیعت عالم حلول کن افراط جاه نیز ز افلاس نیست کم صبح سفید را به تکلف ملول کن تا غره کمال نسازد قناعتت بیدل ز خلق منت احسان قبول کن