غزل شمارهٔ ۲۵۵۹

شکست حادثه بر ما نیافت دست کمین نرفت دامن عریان تنی به غارت چین صفای دل نکشد خجلت گرانی جسم به آب آینه مشکل نمد شود سنگین کدام ذره که خورشید نیست در بغلش هزار آینه دارد حقیقت خود بین مباش بیخبر از مغز استخوان قلم غبار کوچه فکر است معنی رنگین درین تپشکده الفت کمین رفتن باش خوش است پا به رکابی مقیم خانه زین به درد عشق همان عشق محرم تو بس است بساط شوخی عجز از شکست رنگ مچین درپن چمن مخور از رنگ و بو فریب نشاط بجز غبار تو چیزی نمی دمد ز زمین ز سعی شعله خوش ست آشیان طرازی داغ بلند رفته ای ای ناله ساعتی بنشین به راه حسرت پرواز نام چون طاووس نشانده ام ز هوس رنگها به زیر نگین نه عیش دانم و نی غم جز اینقدر دانم که چون جرس همه جا ناله می کنم به حنین ز اشک دیده بیدل چو غنچه خون گردد اگر کند کف پای ترا حنا رنگین