غزل شمارهٔ ۲۵۶۶

گرگدا دست طمع دزدد ز هم در آستین می کشد خشکی کف اهل کرم در آستین در قمار زندگی یا رب چه باید باختن چون حبابم از نفس نقد عدم در آستین برگ و ساز بی بری غیر از ندامت هیچ نیست سرو چندین دست می سابد بهم در آستین ناله گر بر لوح هستی خط کشد دشوار نیست خامه ام زپن دست دارد صد رقم در آستین آنقدرکاهیدم از درد سخن کز پیکرم نال دارد پیرهن همچون قلم در آستین بسکه چون شمعم تنک سرمایه این انجمن یک گلم هم درگریبانست و هم در آستین این زمان در کسوت رنگم گریبان می درد همچو گل دستی که بر سر می زدم در آستین وضع آسایش رواج عالم ایثار نیست پنجه اهل کرم خفته ست کم در آستین بی قناعت کیسه حرصت نخواهد پر شدن تا به کی چون مار می گردی شکم در آستین پیرگشتی غافل از قطع تعلقها مباش صبح دارد از نفس تیغ دو دم در آستین تا به رنگ مدعا دست هوس افشانده ام کرده ام بیدل گلستان ارم در آستین