غزل شمارهٔ ۲۵۷۱

پر نارساست سعی تحیرکمند او ای ناله همتی ز نهال بلند او برقی به ماه نو زد و گردی به موج گل از ابروی اشاره نعل سمند او ناسور را به داغ دوا می کنند و بس جز سوختن چه چاره کند دردمند او آنجا که برق جلوه او عرض ناز داشت آیینه بود مجمر و جوهر سپند او زنهار ازحلاوت دنیا مخور فریب تا زندگیت تلخ نگردد ز قند او تیغی ست آسمان که به انداز زخم صبح دندان نماست جوهرش از زهرخند او قصر فنا اگر چه ز اوهام برتر است یک لغزوار بیش ندیدم کمند او بی خوابی فسانه طوبی که می کشد ماییم و سایه مژه های بلند او بیدل مباش ایمن از آفات روزگار چون مار خفته در بن دندان گزند او