غزل شمارهٔ ۲۶۳

چه کدخدایی ست ای ستمکش جنون کن از دردسر برون آ تو شوق آزاد بی غباری زکلفت بام و در برون آ به کیش آزادگی نشایدکه فکر لذات عقده زاید ره نفس پیچ وخم ندارد چونی زبند شکربرون آ اگر محیط گهر برآیی قبول بزم وفا نشایی دلی به ذوق حضور خونین سرشکی از چشم تر برون آ دماغ عشاق ننگ دارد علم شدن بی جنون داغی چو شمع گر خودنما برآبی ز سوختن گل به سربرون آ ز شعله خاکستر آشیانی ربود تشویش پرفشانی به ذوق پرواز بی نشانی تو نیز سر زیر پر برون آ کسی درین دشت برنیامد حریف یک لحظه استقامت توتا نچینی غبار خفت ز عرصه بی جگر برون آ ندارد اقبال جوهر مرد در شکنج لباس بودن چوتیغ و هم نیام بگذار و با شکوه ظفر برون آ به صد تب وتاب خلق غافل گذشت زین تنگنای غربت چو موج خون ازگلوی بسمل تو نیز باکر و فربرون آ به بارگاه نیاز دارد فروتنی ناز سربلندی به خاک روزی دوریشگی کن دگر ببال و شجربرون آ جهان گران خیز نارسایی ست اگرنه در عرصه گاه عبرت نفس همین تازیانه داردکزین مکان چون سحر برون آ درین بساط خیال بیدل ز سعی بی حاصل انفعایی حیا بس است آبروی همت زعالم خشک تر برون آ