غزل شمارهٔ ۲۶۳۶

به غبار عالم جستجو ز چه یاس خسته نشسته ای که به پیش پای تو یکدل است و هزار شیشه شکسته ای نبری ز خیال کسان حسد نکنی تخیل ظلم و کد که ز دست های دعای بد به کمین تیغ دو دسته ای سر و برگ عشرت صد چمن به حضور غنچه نمی رسد تو بهار رونق خلد شو ز همان دلی که نخسته ای به حضور بارگه ادب ستم است دم زدن از طلب تک و تازگرد نفس مبر به دری که آینه بسته ای زگل تعلق این چمن به کجاست لاله گوش من چو سحر به دام و قفس متن نفسی و از همه رسته ای ز فضولی هوس بقا شده ای به عبرتی آشنا مژه گر رسد به خم حیا چو خیال ز آینه جسته ای نه قوی است مجمع طاقتت نه حواس رابطه جرأتت به کف تو وهم ازین چمن گل چیده داری و دسته ای نفس از کشاکش مدح و ذم چقدر برآردت از عدم به تأمل از چه گره خوری که چو رشته بگسسته ای چه بلاست بیدل بی خبر که به ناله هرزه شدی سمر همه راست درد شکست و تو که به بیدلی چه شکسته ای