غزل شمارهٔ ۲۶۵۱
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
داد عجز ما ندهد سعی هیچ مشغله ای
دسترنج کس نشود مزد پای آبله ای
شب خیال آن نگهم گفت نکته ها که کنون
صدفغان ادا نکند شکر سرمه سا کله ای
غوطه در محیط زند تا حباب باده کشد
در شکست ساغر دل خفته است حوصله ای
محمل ثبات قدم دارد آب و دانه بهم
شمع تا عدم نکند فکر زاد و راحله ای
نیست ز انقلاب نفس عافیت مسلم کس
در زمین عبرت ما ریشه کرد زلزله ای
نیست امتداد نفس بگذر از تامل و بس
بر وجود ما ز عدم خط کشید فاصله ای
چرخ تیغ زن بفسان خاک بارکرده دهان
هر طرف نظر فکنی فتنه زاست حامله ا ی
ناقه بی صدای جرس نی سراغ پیش و نه پس
می رود به دوش نفس باد برده قافله ای
بیدل این کلام متین پیش کس مزن به زمین
دارد آن لب شکرین گوهر آفرین صله ای
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş