غزل شمارهٔ ۲۶۶

ای مرده تکلف از کیف و کم برون آ گاهی به رغم دانش دیوانه هم برون آ تا ازگلت جز ایثار رنگی دگر نخندد سرتا قدم چو خورشید دست کرم برون آ تنزیه بی نیاز است از انقلاب تشبیه گو برهمن دو روزی محو صنم برون آ صدشمع ازین شبستان درخود زدآتش ورفت ای خار پای همت زینسان تو هم برون آ در عرصه تعین بی راستی ظفر نیست هرجا به جلوه آیی با این علم برون آ شمع بساط غیرت مپسند داغ خفت سربازی آنقدر نیست ثابت قدم برون آ چون اشک چشم حیران بشکن قدم به دامان تا آبرو نریزی از خانه کم برون آ شرم غروراعمال آبی نزد به رویت ای انفعال کوثر یک جبهه نم برون آ بار خیال اسباب برگردن حیا بند تا دوش خم نبینی مژگان به خم برون آ اثبات شخص فطرت بی نفی وهم سهل است چون خامه چیزی ازخود باهر رقم برون آ بیدل زقید هستی سهل است بازجستن گر مردی اختیاری رو از عدم برون آ