غزل شمارهٔ ۲۶۶۴

به ذوق عافیت ای ناله تا کی در جگر پیچی چه باشد یک نفس خون گردی و بر چشم تر پیچی به جیب زندگی تهمت شمرنقد بقا بستن مگر درکاغذ آتش زده مشتی شرر پیچی ندارد صرفه عرض دستگاه رنگ و بو گل را بساطی را که بر هم چیده ای آن به که در پیچی خیال هرزه گردی اینقدر آواره ات دارد به جایی می رسی زین ره سر مویی اگر پیچی گریبان تأمل وسعت آبادی دگر دارد به خود می پیچ اگر می خواهی از آفاق سرپیچی حریف آن میان نتوان شد از باریک بینیها مگر از زلف مشکین تار مویی درکمر پیچی تغافل چند خون سازد دل حسرت نگاهان را تبسم زیر لب چون موج تا کی در گهر پیچی سواد مدعای نسخه هستی شود روشن اگر بر هم نهی چشمی و طومار نظر پیچی اگر فقر از تو می نالد و گر جاه از تو می بالد نه ای آتش چرا بیهوده بر هر خشک و تر پیچی حجاب جوهر آزاد توست اسباب آزادی همه پروازی اما گر بساط بال و پر پیچی نفس در سینه تا دزدیده ای اندیشه می تازد عنانها دارد از خود رفتنت مشکل که در پیچی خیالات جهان آخر ز سر واکردنی دارد ازین ساز هوس بر هر چه پیچی مختصر پیچی جنونهای امل غیر از دماغت کیست بردارد چو موگردد رسا ناچار می باید به سر پیچی گر آزادی به لذتهای دنیا خو مکن بیدل مبادا همچو طوطی بر پر و بالت شکر پیچی