غزل شمارهٔ ۲۷۴۲

عمر گذشت و همچنان داغ وفاست زندگی زحمت دل کجا بریم آبله پاست زندگی هرچه دمید از سحر داشت ز شبنمی اثر درخور شوخی نفس غرق حیاست زندگی آخر کار زندگی نیست به غیر انفعال رفت شباب و این زمان قد دوتاست زندگی دل به زبان نمی رسد لب به فغان نمی رسد کس به نشان نمی رسد تیر خطاست زندگی پرتویی از گداز دل بسته ره خرام شمع زین کف خون نیمرنگ پا به حناست زندگی تا نفس آیت بقاست ناله کمین مدعاست دود دلی بلند کن دست دعاست زندگی از همه شغل خوشترست صنعت عیب پوشی ات پینه به روی هم بدوز دلق گداست زندگی یک دو نفس خیال باز رشته شوق کن دراز تا ابد از ازل بتاز ملک خداست زندگی خواه نوای راحتیم خواه طنین کلفتیم هرچه بود غنیمتیم صوت و صداست زندگی شور جنون ما و من جوش و فسون وهم و ظن وقف بهار زندگیست لیک کجاست زندگی جز به خموشی از حباب صر فه عافیت که دید ای قفس اینقدر مبال تنگ قباست زندگی بیدل ازین سراب وهم جام فریب خورده ای تا به عدم نمی رسی دورنماست زندگی