غزل شمارهٔ ۲۷۷۰

ز دستگاه مبر زحمت گرانجانی مکش روانی از آب گهر به غلتانی خوش آن نفس که چو معنی رسد به عریانی چو بوی گل ز بهارش لباس پوشانی به نظم و نثر مناز از لطافت تقریر زبور معجزه ای دارد از خوش الحانی کمال نغمه در اینجا بقدر حنجره است ادا کنید به خواندن حق سخندانی سخن خوش است به کیفیتی ادا کردن که معنی آب نگردد ز ننگ عریانی حریف مردم بد لهجه بودن آسان نیست کسی مباد طرف با عذاب روحانی در اپن هوسکده درس خموشیت اولی ست که بر وقارنویسی برات نادانی خدای را مپسند ای بهار رنگ عتاب شکست آینه دل به چین پیشانی تغافلت عدم آواره کرد عالم را مگر به گردش چشم این عنان بگردانی مسیح موج زند تا تبسم آرایی جنون بهارکند زلف اگر برافشانی نشاط با دل آزرده ام نمی سازد به روز زخم کند خنده اش نمکدانی خطای فکر اقامت به خود مبند اینجا که درس عمر روانست و سکته می خوانی به تیغ قطع نشد انتظار ما بیدل هنوز نامه سیاه است چشم قربانی